Column Caspar Jansen oktober 2011

Ignored worden; dat doet pijn

We leven in het tijdperk van contacten leggen. Kijk maar naar Facebook voor privé en LinkedIn voor de zakelijke kanten van uw werk. Wie een uitnodiging krijgt die netwerken te delen met iemand, weigert eigenlijk nooit. Want weigeren is bot. Of het moet iemand zijn in wie u de grootste pester op school herkent van vroeger. Tja, dan klik je bij de invitatie op ignore. Het gebruik van social media is écht net werk.

En wie een e-mail zendt, verwacht eigenlijk altijd een antwoord. Een ingesproken boodschap op de voice mail? Die beantwoord ik zelfs met een druk op de knop nog voordat ik de hele boodschap heb afgeluisterd! Het zou een nieuwe klant kunnen zijn! Of nog belangrijker: een bestaande klant die direct hulp nodig heeft. Kortom, communiceren en contacten leggen is niet alleen de smeerolie in onze zakelijke wereld, maar ook een wonderolie!

Vanuit die overtuiging benaderde ik de Bouwsociëteit Stedendriehoek met het verzoek lid te mogen worden van die sociëteit. Niet wat je kent, maar wie je kent, dat brengt mensen bij elkaar. Alles leek te kloppen, in mijn gedachte. De geografische aanduiding Stedendriehoek is een gebied waarin ik zakelijk al heel lang opereer net zoals ik al heel lang Bouw in het Oosten, zo leiden contacten dan vanzelf naar contracten. En in het woord Bouwsociëteit zit feitelijk mijn eigen dienstverlening besloten: eersteklas personeel leveren voor de bouw en techniek en werken aan een betrouwbare samenwerking. En als het kan graag in een informele sfeer met een natje en een droogje maar wel met een serieuze ondertoon.

Tot mijn verbazing had de Bouwsociëteit Stedendriehoek er geen moeite mee om mij niet te accepteren als lid. Om in LinkedIn termen te praten: ik werd ignored en voelde mij ignored.
Het vreemde is dat ik hun missie, visie, voorwaarden en noem maar op heb gecontroleerd en daarin staat toch echt dat het in hun netwerkclub draait om zakelijke contacten leggen, mensen inviteren, elkaars belangen behartigen en netwerken. Kortom: openstaan voor nieuwe mensen, signalen en invloeden. Vooralsnog een domper op mijn netwerkfeestvreugde.

Na een fors aantal columns in dit mooie blad heeft u mij hopelijk leren kennen als een positieve zakenman. Geen zeurpiet maar een aanpakker. Een verbinder en geen afkapper. Een haler maar zeer zeker óók een brenger, want we moeten het altijd samen doen. Daarom doet het zeer om ignored te worden, om nog maar eens in die LinkedIn term te spreken.

Een wolkje aan een verder streeploze en mooie blauwe lucht op een zomerse dag. Is het mijn branche? Die kan het niet zijn, want ik beschik met mijn bedrijf over alle officiële papieren die de overheid en onze opdrachtgevers maar kunnen wensen om veilig en betrouwbaar zaken doen. Daarom knaagt het. Het voelt als het jongetje dat niet mee mag doen met het voetbalteam van de buurt.

Wie muren bouwt, sluit mensen buiten. Wie deuren plaatst, laat hen binnen.
Zoals u ziet is mijn bereikbaarheid via LinkedIn, e-mail en mobiel maximaal. En mijn toegankelijkheid is dat ook. Daarom hoop ik dat de Bouwsociëteit Stedendriehoek wederhoor geeft via één van deze kanalen. En uiteraard reageer ik dan direct positief met accept. Immers we moeten het samen doen en al helemaal in deze onzekere tijd.
Hun weerwoord druk ik graag af in mijn volgende column. Want zo sportief ben ik dan ook wel weer.

Caspar Jansen